Η περίπτωση του πλοίου Bana και το εθνικό μας συμφέρον στη Λιβύη έχουν πλέον χαθεί

Σύμφωνα με όσα ανέφερε χθες ο Il Foglio , στις 30 Ιουνίου του περασμένου Ιουνίου, το Cassation αποφάσισε να μην εφαρμόσει το άρθρο 8 του Ποινικού Κώδικα κατά του πληρώματος του πλοίου Bana , το οποίο σταμάτησε στο λιμάνι της Γένοβας στις 3 Φεβρουαρίου 2020.

Ας ξαναγράψουμε γρήγορα τα γεγονότα: το φορτηγό πλοίο Bana – που ανήκει σε έναν Λίβανο επιχειρηματία κοντά στη Χεζμπολάχ – είχε μισθωθεί από την Τουρκία για να φέρει όπλα στη Λιβύη, προφανώς προς υποστήριξη του al-Serraj. Πραγματοποιήθηκε κίνηση με τη συνοδεία δύο τουρκικών φρεγάτων και με Τούρκους στρατιώτες απευθείας στο Bana .

Η έκθεση για το τι συνέβη – δηλαδή για την εμπορία όπλων – είχε γίνει απευθείας από έναν Λιβανέζικο αξιωματικό της Bana και οδήγησε στη σύλληψη του καπετάνιου του πλοίου, Jouseff Tartissi (55 ετών).

Μετά από μήνες, επομένως, το Ακυρωτικό Δικαστήριο αποφάσισε να αποκλείσει την εφαρμογή του άρθρου 8 του Ποινικού Κώδικα – όπως ζήτησε ο εισαγγελέας – δεν θεωρούσε το έγκλημα ως έγκλημα που διαπράχθηκε από αλλοδαπούς που βλάπτει το ιταλικό συμφέρον. Σύμφωνα με τους δικαστές, εφαρμόζεται το άρθρο 10 του Ποινικού Κώδικα, το οποίο προβλέπει την ιταλική δικαιοδοσία για το κοινό έγκλημα που διαπράττει αλλοδαπός.

Προς καταγραφή, η υπόθεση Bana δεν αφορούσε μόνο το φορτίο των εξοπλισμών που είχαν αποστείλει οι Τούρκοι στην Τρίπολη, αλλά και τις διεθνείς σχέσεις, δεδομένου ότι το εμπόριο όπως αυτό επιδείνωσε τις σχέσεις μεταξύ Παρισιού και Άγκυρας, οδηγώντας τον Macron να αναφέρει τις παραβιάσεις του Ερντογάν και να εγκαταλείψει την αποστολή παρακολούθησης του ΝΑΤΟ του "Sea Guardian" της Μεσογείου.

Ο προβληματισμός μας είναι νομικός και πολιτικός. Διεξήχθη αδίκημα και έπρεπε να εκδοθεί ποινή. Πώς ήταν δυνατόν να εκτιμηθεί ότι η εμπορία όπλων προς τη Λιβύη δεν αποτελεί γενικά απάτη για το ιταλικό συμφέρον, σας αφήνει άφωνους. Ειδικά όταν αυτή η κίνηση ταιριάζει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο που περιλαμβάνει έναν επιχειρηματία που συνδέεται με τη Χεζμπολάχ, τον Αλί Αμπού Μέρι (και συνεπώς τη σχέση μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών Ισλάμ) και επηρεάζει μια σύγκρουση στις πύλες της Ιταλίας της οποίας η σύσφιξη τροφοδοτεί άμεσα Ιταλική αστάθεια, αν μόνο για την απειλή αύξησης των μεταναστών που φτάνουν στις ακτές μας.

Όσον αφορά το πολιτικό ζήτημα, οι δικαστές είναι δικαστές και οι αξιολογήσεις της διεθνούς πολιτικής δεν πρέπει να αποτελούν μέρος του καθήκοντός τους. Ο δικαστής πρέπει να περιοριστεί στην αξιολόγηση του τι είναι σαφώς μπροστά στα μάτια του. Στην περίπτωση της Λιβύης, η απόφαση να μην αποφασίσει φαινόταν πολύ εύκολη για το Cassation. Εδώ και χρόνια η Ιταλία δεν έχει εκδηλώσει σαφές εθνικό ενδιαφέρον για τη Λιβύη, όπου τώρα κυμαίνεται μεταξύ στρατιωτικής υποστήριξης προς την Αίγυπτο για να εγκατασταθεί ο Χαφτάρ και εκείνος προς την Τουρκία, για να εγκατασταθεί ο Ερντογάν ενάντια στις απειλές του νεο-Οθωμανού σουλτάνου για το φυσικό αέριο και τους μετανάστες.

Ο Macron μπορεί να του αρέσει ή όχι, αλλά εκφράζει μια σαφή θέση υποστήριξης για το Haftar και τη σκληρή αντίθεση στον Ερντογάν. Οι ενέργειές του στη Λιβύη σίγουρα δεν βοηθούν την Ιταλία, αλλά ενδιαφέρουν τη Γαλλία. Θα ήταν πολύ εύκολο για έναν Γάλλο δικαστή να μάθει τι βλάπτει το συμφέρον της χώρας του ή όχι. Στην ιταλική περίπτωση, όχι. Η απόφαση του Cassation σχετικά με την υπόθεση Bana παραμένει απαράδεκτη , αλλά είναι μόνο ο τελευταίος κρίκος μιας γεωπολιτικής σύγχυσης που κυριαρχούσε επί χρόνια στην εθνική πολιτική τάξη. Εάν οι ίδιοι οι πολιτικοί δεν μπορούν να προσδιορίσουν με σαφήνεια ποιο είναι το "εθνικό μας συμφέρον" στη Λιβύη, είναι παράλογο να το απαιτήσουμε από το δικαστικό σώμα …

Η ανάρτηση Η υπόθεση του πλοίου Bana και το πλέον χαμένο εθνικό μας ενδιαφέρον για τη Λιβύη εμφανίστηκε πρώτα στο Daily Atlantic .


Αυτή είναι μια αυτόματη μετάφραση μιας ανάρτησης που δημοσιεύτηκε στο Atlantico Quotidiano στη διεύθυνση URL http://www.atlanticoquotidiano.it/quotidiano/il-caso-della-nave-bana-e-il-nostro-interesse-nazionale-in-libia-ormai-smarrito/ στις Sat, 11 Jul 2020 04:02:00 +0000.